دست و پایم را ، تمام سر وصورتم را به رایگان در اختیارش می گذارم

انگار نه انگار

سادیسم دارد این لا مذهب

بیخ گوشم را چسبیده و مدام دارد وز وز می کند

پیش خودم گفتم شاید حرف دارد برای پچ پچ کردن

تکان نخوردم ... ناگهان حس کردم در شیپور استاش گوشم چیزی فریاد می زند:

خووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووون

محکم زدم در گوشش که نه گوشم

گفتم زبان بسته چشیدن خون که دیگر اجازه نمی خواهد ، در دو قدمی ما دارند خون

هم را می مکند بی هیچ اجازه ای .

.

.

.

اجازه نداده بودم!

دیر زمانی است جوانه نور، قلب آسمانت را شکافته ،

منت بر سرمان نهادی که طعم نورانی ترین روزهای روزگارت را چشاندی به ما.

باشد طلا باران آفتابت را (با ظهور فرزندش) از نزدیک  مزمزه کنیم.

بعد ازفرار از این همه خدا ...

به گمانم فردا  روز خوبی باشد.

 دنبال چیزی می گردم...

تاریک می کنم تمام دنیایم را که تو را ببینم!

حافظ  گیر نمی آورم  در این شلوغی میز (و البته فکرم) ، نا خواسته مقابل چشمم

سبز می شود...

هر آن کسی که دراین حلقه نیست زنده به عشق

بر او نمرده  به  فتوای  من  نماز  کنید

به دنبال تو... همراه می شوم با سماع مولوی ،لابلای نوشته های زرین کوب ... یافت می نشود!

پرسه می زنم  لقاء الله میرزای تبریزی را ، عجیب سرگردانم می کند،

می روم سراغ اسلیمی های تذهیبم ، گم می شوم در لاجوردش گویی که در تو. رنگها ترجمه می کنند درد دلم را.

 دنبال توأم با این همه حجاب!

میخواهمت چنانکه شب خسته خواب را

می جویمت چنانکه لب تشنه آب را

محو توام چنانکه ستاره به چشم صبح

یا شبنم سپیده دمان آفتاب را

بی تابم آنچنان که درختان برای باد

یا کودکان خفته به گهواره خواب را

بایسته ای چنان که تپیدن برای دل

یا آنچنان که بال پریدن عقاب را

حتی اگر نباشی، می آفرینمت

چونان که التهاب بیابان سراب را

ای خواهشی که خواستنی تر ز پاسخی

با چون تو پرسشی چه نیازی جواب را؟

قیصر امین پور

اگر باران تند این جمعه پنجره چشمانت را خیس کرد ، زودتر پاکشان کن ، مبادا بیاید (حتی در خیال) و تار ببینی!

دردانه پدر

هیچ کس قرار گاه تو را با خبر نشد، خیالت تخت.

محمد ( صلی الله علیه واله) چشم انتظار توست، شتاب کن که زخمهای تازه ات را  جز آغوش گرم پدر مرهمی نیست، مبارکت باشد این وصل.

غمخوار علی

علی تندتر می بارد این شبها ، امانت پدر را دارد پر و بال شکسته تحویل می دهد  بگو آرام تر، محمد (ص) خبر دارد از دستان بسته اش!

نگرانی انگار نور چشم پدر

برای علی که نیست واژه ای شرح دهد عمق غربتش راپس از تو، دیگر نیستی امید علی ، بی تو این بغض های فرو خفته علی دارد خون به جگر زینب می کند

زینب که گر گرفته قلبش ازآتش فراق .

 می دانی طعم فراق را از زمان جدایی ات با خدیجه.

نگران حسین نباش

زینبت گلوی حسین را سیراب می کند از بوسه ، اما ...

اما پیش از آن تیر گلوی علی اصغرش را  .

می دانم نگرانی برای همه ...  .

                              اِلهي وَ رَبّي مَن لي غَیرُک

کوچه های شلوغ  ذهنم را قدم می زنم، بن بست های گذشته را برمی گردم

 دو راهی فردا مقابلم سبزمی شود با این همه تشویش حالا.....

دارد برای آمدنت دیر می شود

دنیا به جرم عشق تو زنجیر می شود

شب شد بیا وقد بکش ای آفتاب صبح

اینجا هوای حوصله دلگیر می شود

دیدی چگونه روز وشب آماج تهمت است

سردار انتظار زمین گیر می شود

یک پله مانده تا به هدف ، پله ای وباز

این آخرین قدم که نفس گیر می شود

چشمم به راه مانده و گوشم به پای توست

پس کی صدای گام تو تکثیر می شود

این جمعه هم تمام  شد و هفت روز بعد

آیا جواز واقعه تقریر می شود ؟

این چشم ما وپای تو آقا شتاب کن

دارد برای آمدنت دیر می شود

جعفر حنیفه پور 

مدتی است ابرها تولد اشکشان را تأخیر کرده اند،

تو گویی سالهاست من وتو بندگی مان را تأخیر کرده ایم.